|
Historia Londynu zaczyna się w roku 43, kiedy wojska rzymskich
najezdzców wybrały miejsce na założenie niewielkiej osady oraz budowe
mostu na zwirowym brzegu Tamizy. Jednak zaledwie 17 lat pózniej nowo
powstale male miasto przezylo swój pierwszy kryzys. Lokalne plemiona
pod wodza królowej Boadicei kierowane przez Tamize zaatakowaly osade
i spalily jej tereny. Odbudowane Londinium jak nazywali miasto Rzymianie
zastapilo Colchester jako stolica, osrodek militarny i handlowy Brytanii.
Tymczasem Londinium mialo juz drewniany most, nabrzeza, magazyny i
budynki mieszkalne z wikliny i gliny, pokryte tynkiem. Z czasem powstaly
równiez mury obronne, majace chronic przed najazdami Sasów z kontynentu.
Rzymska osada stala sie wkrótce jednym z najbogatszych miast imperium,
dzieki dobrze rozwijajacemu sie handlowi z krajami na kontynencie.
W 288 roku sam Rzym docenial juz znaczenie Londinium nad Tamiza. Jednak
wobec zagrozenia powstalego przez germanskie plemiona od pólnocy,
Rzymianie zostali zmuszeni do wycofania swojego garnizonu z Anglii.
Rzymska kultura i charakter Londinium rychlo podupadly. W ich miejscu
pojawila sie ludnosc anglosaska budujaca drugie, o wiele bardziej
prymitywne osiedle polozone nieco na pólnoc od rzymskiego Londinium.
Dopiero w obliczu grabiezczych najazdów ludnosci normanskiej Alfred
Wielki przeniósl miasto z powrotem w miejsce dawnej stolicy Brytanii.
Od 313 Londyn byl siedziba biskupstwa, w poczatkach VII w. zas stolica
królestwa Essex. 1042 r. - Edward Wyznawca zostal królem, ustanawiajac
Londyn stolica Anglii, a Westminster swoja siedziba. Rozpoczal budowe
kosciola-opactwa St. Peter. W 1066 r. normanski król, William Zdobywca,
który pokonal króla Harolda w bitwie pod Hastings, rozpoczal budowe
Tower of London. Z kolei juz w 1176 r. - Peter de Colechurch zbudowal
pierwszy kamienny most w miescie - London Bridge. Od XII w. Londyn
rozwijal sie zywiolowo jako centrum gospodarcze i handlowe kraju.
Hotele noclegi
Prace magisterskie
Analiza ekonomiczna
Pozycjonowanie stron www
W 1348 roku przez Londyn przeszla straszliwa epidemia dzumy zwana
"czarna smiercia", która dala kres istnienia wielu setkom
ludzi. W XIV wieku rozwój Londynu zatrzymal sie. Miasto zwane City
nie mialo dalszej ambicji rozwoju, poniewaz zmieniloby to jego charakter,
a przede wszystkim groziloby utrata ciezko zdobytych przywilejów lub
uszczuplic wyjatkowa pozycje miasta, jako glównego portu handlowego.
Bez wzgledu na to, co dzialo sie poza murami, City pozostawalo przez
wieki w niezmiennej izolacji, dopóki nie nastaly rzady królowej Wiktorii...
Na poczatku XVII wieku szybko rozrosla sie liczba mieszkanców Londynu,
którzy potrzebowali coraz wiecej wody. I wtedy pojawil sie zlotnik
i bankier pochodzenia walijskiego, którego ten problem stal sie obsesja.
W 1609 r. na wlasny koszt rozpoczal prace nad przekopywaniem nowej
rzeki od zródel w poblizu Hertford. Z pomoca swojego klienta Jakuba
I, doprowadzil New River (Nowa Rzeka) do Finsbury na pólnoc od City.
Jednak nowe niebezpieczenstwa sie czaily. W 1665 r. nadal niewystarczajace
zaopatrzenie w wode, brak higieny oraz statki kupieckie sprowadzily
Tamiza ogromna plage szczurów, które pochlonely ponad 100 tysiecy
istnien ludzkich. W zaden sposób nie mozna bylo sobie z nimi poradzic.
Szczescie w nieszczesciu, w 1666 roku wybuchl pozar, który wypalil
miasto do cna. Ogien wybuchl u piekarza na Pudding Lane i szalal piec
dni, docierajac w kierunku zachodnim az do Temple. I tym razem ogromna
role odegrala Tamiza, która powstrzymala szalejacy zywiol, a ten z
kolei polozyl kres calej pladze szczurów. Szybko podjeto plany odbudowy
miasta. Christopher Wren, glówny geodeta Korony Brytyjskiej, wrócil
z Paryza z calym mnóstwem planów i pomyslów. Doszedl do wniosku, ze
Londyn takze powinien miec ronda, otwarte przestrzenie i ulice. Ale
ludnosc chciala miec jak najszybciej domy, kupcy równiez naglili,
dlatego planów Wrena nigdy nie zrealizowano. W odbudowie wykorzystano
stare fundamenty z jedna tylko róznica teraz budynki budowano z cegly,
a nie z drewna. W epoce wiktorianskiej Wielka Brytania stworzyla najwieksze
imperium, jakie ogladal swiat. Wielu londynczyków wzbogacilo sie,
ale zrodzila sie tez klasa nedzarzy. Tymczasem glówne londynskie obiekty
warte zwiedzania przewaznie znalazly juz swe stale miejsca. Marmury
Elgina schrnonily sie w British Museum w 1816 r., a Trafalgar Square
powital z honorami kolumne Nelsona. Jednak juz w 1859 roku "wypłynął"
kolejny problem; byl to nieznosny fetor z Tamizy. Londynczycy wciaz
korzystali glównie z zasobów rzeki jako wody pitnej, jednoczesnie
wylewajac do niej wszystkie nieczystosci. Totez na porzadku dziennym
staly sie epidemie cholery. Dopiero glówny inzynier miejski Joseph
Bazalgette opracowal metode odprowadzania scieków w dól rzeki, do
Barking, w Essex. Wielkie reformy spoleczne maly miejsce na przelomie
XIX i XX wieku. Londynscy urzednicy i niezamozni robotnicy zaczeli
emigrowac do "nowego swiata" na skraju miasta, jaki otworzyla
przed nimi pierwsza kolej podmiejska Metropolitan w 1863 r. Jeszcze
lepiej szlo budowniczym dróg. Dzieki budowie New Oxford Street i Shaftesbury
Avenue znikly slumsy. W koncu XIX wieku miasto bylo juz pulsujaca
zyciem metropolia, gdzie na nadbrzezach wyladowywano zdobyte bogactwa.
Potem przyszedl wiek XX, który znów prawie wszystko zmienil. Ze wszystkich
zniszczonych podczas ostatniej wojny miast europejskich Londyn ma
najmniej drapaczy chmur. W centrum bylo wiele pustych miejsc po bombardowanych
domach, a na peryferiach granica ochronnego pasa zieleni przebiegala
raczej teoretycznie. Bylo zatem duzo miejsca na powiekszenie miasta
raczej w bok niz w góre. W efekcie powstalo tylko kilka prawdziwych
wysokosciowców.
Zabytki Londynu...
|
